بهترین فیلم های سال ۲۰۱۹ – مرد ایرلندی

نام هایی در تاریخ سینما هستند که حداقل کیفیت های یک فیلم را تضمین میکنند؛ مارتین اسکورسزی یکی از آنهاست. چه مخاطب جدی سینما باشید چه کسی باشید که گاهاً فیلم می‌بیند حتما اسم اسکورسزی را شنیده اید.

بخش اعظمی از کارنامه اسکورسزی رو اقتباس های ادبی تشکیل میدن، آثار دیدنی ای مثل : رفقای خوب، آخرین وسوسه های مسیح، سکوت و کلی فیلم خوب دیگه.

همه این فیلم ها و عملکرد استادانه اسکورسزی تو انتقال اون ها به پرده نقره ای نشون دهنده پیوند عمیق این کارگردان ایتالیایی-آمریکایی با ادبیاته؛ “مرد ایرلندی” هم یک اقتباس از رمان “شنیدم خانه هارا رنگ میکنی” نوشته چارلز برانته.

داستان فیلم روایت کننده زندگی پرماجرای فرانک شیرن و ماجرای دوستی طولانی مدتش با مافیایِ نیمهِ دوم قرن بیست آمریکاست.

شخصیت فرانک شیرن رو رابرت دنیرو بازی میکنه، دنیرو بعد از خوندن کتاب چارلز برانت به‌قدری تحت تاثیر داستان و عنوانش قرار گرفت که به اسکورسزی پیشنهاد داد اسم فیلم رو هم عینا از روی کتاب اقتباس کنند که اسکورسزی مخالفت کرد.

اسکورسزی به جز چالش های همیشگی هر فیلمساز (که در دو قسمت اسکورسزی پادکست میدنایت با جزئیات بهش پرداختیم) باید با دو چالش جدی دیگه مواجه میشد:

  • گردهمایی این سه بازیگر بزرگ برای ایفای نقش تو فیلمش، به خصوص جو پشی که با حرفه بازیگری خداحافظی کرده بود و به اصرار و دوستی دیرینه با اسکورسزی دوباره جلوی دوربین رفت.
  • با توجه به اینکه فیلم زندگی فرانک شیرن رو در چندین دهه روایت میکنه بازیگران اصلی فیلم که سن و سالی ازشون گذشته یا باید به طرز سنگینی گریم میشدن یا از بازیگران جوانتر استفاده میکردن که خوشبختانه اینجا آقای پابلو هلمن که مدیریت جلوه های بصری فیلم رو به عهده داشت به مارتین اسکورسزی پیشنهاد استفاده از جلوه های ویژه برای جوانسازی بازیگران کنونی فیلم داد.

اسکورسزی موافقت کرد اما گفت :”دنیرو کسی نیست که اون مارکر هارو روی صورتش تحمل کنه یا لباس ویژه‌ای که عموما برای جلوه های بصری استفاده میشه رو بپوشه‌” خب هلمن هم قبول میکنه و برای نشون دادن نتیجه به اسکورسزی و بررسی نهایی سکانس کادیلاک صورتی در فیلم “رفقای‌خوب” رو با همراهی رابرت دنیرو بازسازی میکنن و دنیرو ۷۷ ساله به بیست سال قبل برمیگرده.

بازیگران بزرگ، لوکیشن های بازسازی شده، و جلوه های ویژه که بهش اشاره کردیم هزینه سنگینی رو برای اسکورسزی به ارمغان می‌آورد. مشخصه که هر استدیو و کمپانی ای آرزوی کار کردن با اسکورسزی رو داره اما ۱۶۰ میلیون دلار برای یک فیلم گنگستری یک قمار بزرگ بود که هر کمپانی ای از پسش بر نمیومد. در آخر نتفلیکس پروژه رو قبول میکنه و خوشبختانه فیلم با استقبال منتقدان و مخاطبان مواجه میشه و دومین فیلم پربیننده نتفلیکس با آمار ۲۶ میلیون تماشاگر میشه.

شاید بزرگترین غافلگیری برای کسایی که فیلم رو دیدن ناکامی مرد ایرلندی تو فصل جوایز بود، نامزدی در پنج رشته در گلدن گلوب و ده رشته اسکار اما برنده نشدن هیچکدوم از اون ها همه طرفداران فیلم رو به این نتیجه رسوند که اسکورسزی و فیلمش به حقشون نرسیدن. اینجا لازم میدونم یک نکته مهم رو بگم تا حداقل خواننده های این نوشته دیگه دچار این اشتباه نشن؛ تمامی جشنواره ها چه سینمایی چه غیر سینمایی یک سیاست مشخص در اهدای جوایز دارن که کم و بیش هر ساله اون رو تکرار میکنن (مثلا جشنواره برلین سیاسی ترین جشنواره دنیاست و حتی خودشون هم منکر این نیستند) در نتیجه جمله “فلان فیلم به حقش نرسید” فقط یک سوتفاهم کوچیکه. بنابراین شما میتونین با نگاه اجمالی به تاریخچه هر جشنواره یکی از اون هارو که به سلیقه و نگاه خودتون نزدیکه برای دنبال کردن هرساله انتخاب کنین و هر سال فیلم های جدیدی برای دیدن کشف کنید.

به هیچ وجه از زمان ۲۱۰ دقیقه ای فیلم نترسید و مطمئن باشید این اساتید بزرگ به شما تجربه لذت بخشی رو هدیه خواهند داد و بنابر گفته خود اسکورسزی این یک فیلم سینمایی ست و به هیچ وجه نباید به شکل سریال و تو چند اپیزود دیده بشه. همچنین اسکورسیزی توصیه می‌کنه با اینکه نتفلیکس رو خیلی از کاربران از طریق تلفن همراه دنبال می‌کنند، اما این فیلم رو خیلی بهتره روی پرده بزرگ تماشا کنند.

 در آخر هم میتونید برای آشنایی بیشتر با زندگی و آثار مارتین اسکورسزی اپیزود چهارده و پانزده میدنایت‌کست رو گوش کنید.

از این لینک به تمام راه های شنیدن پادکست دسترسی پیدا خواهید کرد:
pod.link/1415486344

دیدگاهتان را بنویسید