بهترین فیلم های سال ۲۰۱۹ – پرتره زنی در آتش

سلین سیاما کارگردان چهل و دو ساله فرانسوی در آخرین فیلمش یعنی “Portrait of a Lady on Fire” که در فرانسه به پرتره دوشیزه ای شعله ور ترجمه شده چند قدم از نظر فیلمنامه و همینطور اجرا از کارهای قبلی خودش فاصله گرفته و پیشرفت کرده.

فیلم وقتی تو جشنواره کن اکران شد تونست نظر منتقدان و هیئت داوران رو جلب کنه و جایزه ی نخل دگرباشی و بهترین فیلمنامه رو کسب کنه، تو خیلی از جشنواره های دیگه هم چندین جایزه و نامزدی رو برای کارگردانش به ارمغان آورد.

فیلم در مورد یک خانم نقاشه که برای یک پیشنهاد کار به یک جزیره ای دور افتاده و کم سکنه میره تا از یک دوشیزه اَشرافی به سفارش مادرش پرتره ای رو طراحی کنه، اما با چند چالش جدی مواجه میشه.

 در طول فیلم هم شاهد تکمیل شدن یک نقاشی پرتره نئوکلاسیک هستیم هم کلی نقاشی جذاب مثل آثاری از: آنجلیکا کافمن _ هوبرت رابرت و چند نقاش اروپایی دیگه رو میبینیم.

“کلیر ماثون” که امسال تو یک فیلم خوب دیگه به اسم “آتلانتیک” هم وظیفه مدیر فیلمبرداری رو بر عهده داشت حسابی از زیبایی های مسحور کننده طبیعت شمال غربی فرانسه (برتین) و اتمسفر قرن هجدهم اروپا استفاده کرده و قطعا با دیدن این فیلم یکی از بهترین تجربه های بصری فیلم های امسال رو تجربه می‌کنید.

اما از هر چقدر هم این نوشته موجز باشه، تیم بازیگری زنانه فیلم رو نمیشه نادیده گرفت و به عقیده من این فیلم به عنوان یکی از همگن ترین و بهترین ترکیب بازی های سال شناخته میشه (در کنار فیلمی مثل فانوس دریایی)، جالبه بدونید سلین سیاما با بازیگر نقش هلوئیز (ادل هینل) یک رابطه عاشقانه طولانی داشته که قبل یا شاید هم در حین فیلمبرداری بهم میخوره، پس می‌تونیم به چشم یک “مرثیه برای عشق از دست رفته” سیاما هم به این اثر نگاه کنیم.

عوامل اصلی تولید فیلم همگی خانم هستند بنابراین اشارات فمینیستی فیلم به سقط جنین و استقلال در ازدواج یا زنان سرکوب شده اون زمان اروپا بی دلیل نیست و همگی از یه نویسنده و تیم دغدغه‌مند میاد.

در این فیلم بخشی از داستان اساطیری “اوید” به نام اورفئوس و اوریدیس خونده میشه که بد نیست بهش اشاره کنیم: اورفئوس کسی بود که به بهانه بازگرداندن معشوقه خودش از دنیای مردگان پیش سه الهه سرنوشت میره؛ اون ها با زنده شدن اوریدیس موافقت میکنن اما با یک شرط: تا زمان بیرون رفتن از غاری که به دنیای انسان های زنده ختم میشد اورفئوس نباید به اوریدیس نگاه کنه. در آخر هم اورفئوس با نگاه کردن به معشوقه خودش اون رو برای همیشه به دنیای مردگان می‌فرسته.

لحظه جدایی اورفئوس و اوریدیس

سلین سیاما با تاثیر گسترده از این داستان روی فیلمنامه اش تا آخرین ثانیه های فیلم، مخاطب رو درگیر یک انتخاب سخت میکنه: خاطره ای از معشوق یا خود اون. پس اگه از دیدن یک درام عاشقانه پر قدرت با زیبایی های بصری کم نظیر لذت میبرید این فیلم خوب رو از دست ندید.

دیدگاهتان را بنویسید