از کوبریک عکاس تا کوبریک کارگردان

اگر قسمت بیست و چهار میدنایت‌کست رو گوش داده باشید، حتماً یادتونه که استنلی کوبریک، کارگردان معروف سینما، قبل از اینکه وارد حیطه فیلم‌سازی بشه پنج سال برای مجله نیویورکی LOOK عکاسی می‌کرد. بین سال‌های ۱۹۴۵ تا ۱۹۵۰. حالا گزیده‌ای از اون عکس‌ها در نمایشگاهی در موزه شهر نیویورک نگهداری می‌شه و نبوغ کوبریک و هنرش پشت دوربین رو از زمانی نشون می‌ده که هنوز آدم‌های زیادی ازش باخبر نبودن. قراره بخشی از این عکس‌ها رو با هم ببینیم.

از مجموعه life and love on New York subway، ۱۹۴۷

اگر اکسترای دیگه کوبریک رو دیده باشید، می‌دونید خانمی که توی عکس بالایی هست توبا متز، همسر کوبریکه. عکس بالایی در واقع چیده شده و سوژه‌ها توش ژست گرفتن، کاری که کوبریک بارها در دوران عکاسی‌اش انجام داد و از همون اول بهش علاقه داشت، و با چیدن المان‌ها در عکس، چیزی که می‌خواست رو می‌ساخت، درست کاری که یک کارگردان می‌کنه. عکس پایینی البته عکسی معمولیه و کوبریک اون رو ثبت کرده.

از مجموعه people mugging، ۱۹۴۶

مجله look رویکرد پوپولیستی داشته، و به همین دلیل عکس‌های کوبریک پر از سوژه‌های انسانی هستن، خصوصاً مردم عادی در زندگی‌های عادی‌شون.

چپ:  Fun at an Amusement Park, LOOK Visits Palisades Park, 1947. راست: How the Circus Gets Set, 1948

کوبریک در اون سال‌ها نه تنها در دوربین دست گرفتن، تنظیم نور و کادر بستن استاد شد، بلکه کار به عنوان عکاس بهش اجازه داد به همه‌چیز متفاوت نگاه کنه، بیشتر و بیشتر ماهیت قصه‌گوی تصویر رو درک کنه و خیلی زود بفهمه از تصویری که به مخاطب ارائه می‌کنه چی می‌خواد.

A Dog’s Life in the Big City, 1949

تمی که زیاد توی عکس‌های کوبریک دیده می‌شه، پیروی از سبک نوآر هالیووده. سبکی که خودش خیلی دوست داشت و توی فیلم‌هاش، به‌خصوص فیلم‌های اولش زیاد ازش پیروی کرده.

چپ: از مجموعه ۱۹۴۶ love is everywhere، استنلی کوبریک/ راست: children sleeping on fire scape, 1938، آرتور فلیگ (ویجی)

استنلی کوبریک در عکاسیش خیلی از آرتور فلیگ (که به اسم weegee هم معروفه) الهام گرفت. سال ۱۹۴۷ مجله کوبریک رو فرستاد تا از پشت‌صحنه فیلم naked city عکاسی کنه. فیلم از کتاب عکس ویجی (که اسم اون هم naked city بود) الهام گرفته بود. کوبریک اونجا با ویجی ملاقات کرد و بعدها برای فیلم دکتر استرنجلاو هم دعوتش کرد.

کوبریک و ویجی، ۱۹۶۳

بجز naked city، کوبریک به پشت‌صحنه‌های دیگه هم رفت و بیشتر با سبک زندگی سلبریتی‌ها و فضای کار نمایشی آشنا شد.

و حتی از فی امرسون که از هنرپیشه‌های معروف اون زمان بود عکاسی کرد.

و درنهایت با الهام از یکی از مجموعه‌ عکس‌های خودش به اسم prizefighter که یک روز از زندگی یک بوکسور رو به تصویر می‌کشید، وارد حیطه فیلم‌سازی شد.

Walter Cartier, the prizefighter, 1949

ولی اثرات عکاسی روی فیلم‌سازی کوبریک محدود به تجربه اون پنج سال نبود. کوبریک تا پایان دوران فیلمسازیش برای فیلم‌ها استوری‌برد می‌ساخت و همیشه دوربین عکاسی رو هم سر صحنه‌ها می‌برد. توی فیلم‌های اولش برای پیدا کردن شات و فریم مناسب از دوربین عکاسیش استفاده می‌کرد و حتی بعدها هم استفاده از دوربین عکاسی رو برای پیدا کردن نور مناسب و دیزاین صحنه ادامه داد. نتیجه‌اش همچین شات‌های فوق‌العاده‌ای توی فیلم‌هاست.

تصاویری از فیلم Barry Lyndon

دیدگاهتان را بنویسید